۲ شتر نجیب

یکی بود، یکی نبود، غیر از خدا هیچ کس نبود.
یک جوانمردی بود در ولایت غربت به نام خواجه الماس. این خواجه الماس یک برادری هم داشت که اسمش خواجه مراد بود و مرد خیلی خوب و باخدایی بود.
یک روزی این خواجه الماس رفت پیش برادرش و گفت : ( ای برادر، می دانی که من از دار دنیا فقط سه تا شتر دارم. دوتا شان را می سپارم به تو و خودم دارم می روم در ولایت جابلقا از برای پیدا کردن یک لقمه نان حلال.)
خواجه مراد گفت: ( ای برادر، تو برو و خیالت راحت باشد که من مثل تخم چشمم از اینها مواظبت می کنم.) وقتی خواجه الماس خیالش از بابت شترها راحت شد، راه افتا د و رفت به طرف ولایت جابلقا.
حالا بشنو از خواجه مراد که وقتی برادرش رفت، شترها را برد و بست در طویله. شب که شد، شتر اولی به شتر دومی گفت: ( ای رفیق شفیق و ای یار گرامی، بدان و آگاه باش که خواجه الماس به سفر رفته و ما را به دست خواجه مراد سپرده و عروسی پسر خواجه مراد نزدیک است. من در فکرم که نکند این خواجه مراد شیر خام خورده دربارهء ما خیالاتی بکند و ما را بسپارد به دست قصاب.) شتر دوم گفت: ( من هم در همین فکرم و مصلحت این است که ما کاری کنیم که این بلا به سرمان نیاید.)
دو شتر نشستند و نقشه کشیدند و آخر سر به این نتیجه رسیدند که همان شبانه بروند پناهنده بشوند به سفارت جابلقا. این شد که طناب های شان را پاره کردند و زدند بیرون و رفتند به طرف قنسولگری.
شترها را همین جا داشته باشید تا ببینیم خواجه مراد چه کرد. خواجه مراد صبح که از خواب پا شد، رفت به طرف طویله که آنها را بر دارد ببرد به طرف بازار و برایشان دمپایی ابری و سینه ریز طلا بخرد. وقتی وارد شد، دید ای دل غافل، جا تر است و شترها نیستند. این شد که از ناراحتی پاشد رفت به خانه و رختخوابش را پهن کرد و افتاد در بستر بیماری.
اما بشنوید از شترها که همین طور رفتند و رفتند تا رسیدند به سفارت جابلقا. آنجا که رسیدند، یک دعوتنامه از طرف خواجه الماس جعل کردند و ویزا گرفتند و رفتند به جابلقا.
در ولایت جابلقا برای اینکه کسی آنها را نشناسد ، دو تا عینک دودی خریدند و زدند به چشمشان و بعدش یک شرکت باربری تأسیس کردند و پس از چندی کار و بارشان سکه شد.
حالا بشنوید از خواجه الماس که بعد از مدتی یک تلگراف فرستاد از برای برادرش خواجه مراد که: (سین. شتر چطور؟) از آن طرف تلگراف به دستش آمد که: (و علیک سین، شتر بی شتر.) خواجه الماس از غصه و ناراحتی نشست دم در تلگرافخانه و بنا کرد به گریه کردن.
در همین حال دو شتر که برای هواخوری آمده بودند بیرون، یک دفعه صاحبشان را دیدند و شناختند. آمدند جلو و با خواجه الماس روبوسی کردند و آنچه بر سرشان آمده بود، بازگفتند. خواجه الماس که از دیدار شترانش کلی خوشحال شده بود گفت: ( ای شتران عزیز من، بدانید که من در اینجا پول و پله ای به هم زده ام و قصد دارم برگردم به ولایت غربت . بیایید با هم برویم.) شترها قبول کردند و بار و بندیل سفر بستند و با خواجه الماس برگشتند به ولایت خودشان.
اما بشنوید از خواجه مراد که وقتی شنید برادرش دارد می آید، با همان حال زار و نزار آمد دم در دروازهء شهر به استقبال. دو برادر و دو شتر همدیگر را در آغوش گرفتند و شادی ها کردند و بخصوص وقتی خواجه مراد قضیهء دمپایی و سینه ریز طلا را گفت، بکلی رفع سوء تفاهم شد و همگی شاد و خندان با هم به خانهء خواجه مراد رفتند.
خواجه مراد گفت: ( ای برادر، حالا که آمده ای بیا به خاطر بازگشت تو و ازدواج پسرم جشن مفصلی بگیریم.) این شد که شهر را هفت روز و هفت شب چراغان کردند و شترها را به خوشی و خرمی خوردند.
ما از این داستان نتیجه می گیریم که شتر حیوان نجیبی است.
قصهء ما به سر رسید، غلاغه به خونه ش نرسید.

منبع : http://www.sokhan.com/zarooee/articles.asp?id=6407

Share

با تو ام ! :دی

روزی که زیر خاک تن ما نهان شود
وانها که کرده‌ایم یکایک عیان شود
یارب به فضل خویش ببخشای بنده را
آن دم که عازم سفر آن جهان شود
بیچاره آدمی که اگر خود هزار سال
مهلت بیابد از اجل و کامران شود
هم عاقبت چو نوبت رفتن بدو رسد
با صدهزار حسرت از اینجا روان شود
فریاد از آن زمان که تن نازنین ما
بر بستر هوان فتد و ناتوان شود

سعدی :دی

Share