حاجی » طنز و قاه قاه

تهدید

حاجی — Wed, 24 Feb 2010 09:10:05 +0000

راه باز

حاجی — Mon, 22 Feb 2010 20:35:45 +0000

بی مزه

حاجی — Mon, 22 Feb 2010 20:19:30 +0000

رشد چشمگیر

حاجی — Mon, 22 Feb 2010 19:54:30 +0000

بزرگی

حاجی — Sun, 21 Feb 2010 20:30:53 +0000

بچه: بابا من کی آنقدر بزرگ میشم که هر کاری دلم خواست بکنم؟
بابا: پسرم، تا حالا کسی اینقدر بزرگ نشده

مدیر عامل

حاجی — Sat, 20 Feb 2010 11:31:23 +0000

معلم انشاء به بچه ها میگه موضوع انشاء این دفعه اینه که: اگر مدیرعامل بودید چه میکردید؟
بعد میبینه همه تند و تند و با هیجان شروع کردند به نوشتن بجز یک نفر که نشسته و داره از پنجره بیرون رو تماشا می کنه!
معلم ازش میپرسه: چرا تو هیچی نمینویسی؟

بچه میگه: منتظرم تا منشی ام بیاد!

کمتر بمیر

حاجی — Wed, 17 Feb 2010 19:08:33 +0000

یه کم کمتر برام بمیر. دیگه نمی دونم کجا خاکت کنم!

خودباوری قسمت ۳۴

حاجی — Fri, 12 Feb 2010 10:16:55 +0000

آیا فکر می کنید بی عرضه هستید؟

آیا فکر می کنید به درد هیچ کاری نمی خورید؟؟

آیا فکر می کنید بی مصرف هستید؟

به خدا درست فکر می کنید

بیانیه شماره هفدهم ممیز یک دهم مرفاوی!

حاجی — Sat, 02 Jan 2010 11:03:03 +0000

اینجانب غلامعلی مرفاوی دده بالا! ، مربی دائم البازنده استقلال! بیانیه جدیدم رو برای طرفداران جنبش راه شرمندگی (جرش!) اعلام میدارم.

من صمد مرفاوی اگرچه آقای قلعه نوعی رو به عنوان یک برنده اصلا قبول ندارم و ایشون با اینکه صدر جدول رو چسبیده ولم نمیکنه اما از نظر ما این یک تقلب آشکار در سیستم داوری بوده و هست و خواهد بود و همه میدونند!

چیزی که مشخصه ما کلا ۲ بار با سپاهان بازی داشتیم و هر ۴ بار توش داور تقلب کرده . حداقل نسبت تفاضل گل ما با سپاهان ۶ به ۳ بوده که به استنادهای زیر انشالله در آینده دست متغلبین رو خواهد شد :

۱-در بازی رفت در اصفهان یک تماشاگر به من گفت دوستت دارم! شما بگید چطور میشه وقتی یک مربی رو دوست داشته باشند تیم مقابل برنده بشه ؟!

۲-در بازی رفت در رختکن طالبلو به من گفت که ما پیروز این بازی هستیم! پس چطور میشه که با ماباختیم! قطعا تقلب بوده!

۳-من مادر پدر عمه ام تو اصفهان بدنیا اومده ! پس من به نوعی شوهر دختر پسر عمه اصفهان هستم! چطور میشه ببازم؟!

و چند سند دیگه که در این مقال نمیگنجد!!

به هر حال من از طرفداران “جرش ” میخوام که به ورزشگاها بیان و علیه آقای قلعه نوعی تا میتونند فحش بدند ! بلکه ما ببریم!

ضمنا من برای برون رفت از وضعیت بحران فعلی استقلال همون پیشنهادهای ۱۶ تا بیانیه قبیلم رو دوباره تکرار میکنم و چیز جدیدی برای اضافه کردن ندارم!

من برای استقلال آماده ام به سوی تو ! میروم حتی اگر بزنی تو گوشم!

با تشکر از جرش و سایر رفقا!

غلامعلی مرفاوی دده بالا!

۲ شتر نجیب

حاجی — Fri, 16 Oct 2009 06:59:51 +0000

یکی بود، یکی نبود، غیر از خدا هیچ کس نبود.
یک جوانمردی بود در ولایت غربت به نام خواجه الماس. این خواجه الماس یک برادری هم داشت که اسمش خواجه مراد بود و مرد خیلی خوب و باخدایی بود.
یک روزی این خواجه الماس رفت پیش برادرش و گفت : ( ای برادر، می دانی که من از دار دنیا فقط سه تا شتر دارم. دوتا شان را می سپارم به تو و خودم دارم می روم در ولایت جابلقا از برای پیدا کردن یک لقمه نان حلال.)
خواجه مراد گفت: ( ای برادر، تو برو و خیالت راحت باشد که من مثل تخم چشمم از اینها مواظبت می کنم.) وقتی خواجه الماس خیالش از بابت شترها راحت شد، راه افتا د و رفت به طرف ولایت جابلقا.
حالا بشنو از خواجه مراد که وقتی برادرش رفت، شترها را برد و بست در طویله. شب که شد، شتر اولی به شتر دومی گفت: ( ای رفیق شفیق و ای یار گرامی، بدان و آگاه باش که خواجه الماس به سفر رفته و ما را به دست خواجه مراد سپرده و عروسی پسر خواجه مراد نزدیک است. من در فکرم که نکند این خواجه مراد شیر خام خورده دربارهء ما خیالاتی بکند و ما را بسپارد به دست قصاب.) شتر دوم گفت: ( من هم در همین فکرم و مصلحت این است که ما کاری کنیم که این بلا به سرمان نیاید.)
دو شتر نشستند و نقشه کشیدند و آخر سر به این نتیجه رسیدند که همان شبانه بروند پناهنده بشوند به سفارت جابلقا. این شد که طناب های شان را پاره کردند و زدند بیرون و رفتند به طرف قنسولگری.
شترها را همین جا داشته باشید تا ببینیم خواجه مراد چه کرد. خواجه مراد صبح که از خواب پا شد، رفت به طرف طویله که آنها را بر دارد ببرد به طرف بازار و برایشان دمپایی ابری و سینه ریز طلا بخرد. وقتی وارد شد، دید ای دل غافل، جا تر است و شترها نیستند. این شد که از ناراحتی پاشد رفت به خانه و رختخوابش را پهن کرد و افتاد در بستر بیماری.
اما بشنوید از شترها که همین طور رفتند و رفتند تا رسیدند به سفارت جابلقا. آنجا که رسیدند، یک دعوتنامه از طرف خواجه الماس جعل کردند و ویزا گرفتند و رفتند به جابلقا.
در ولایت جابلقا برای اینکه کسی آنها را نشناسد ، دو تا عینک دودی خریدند و زدند به چشمشان و بعدش یک شرکت باربری تأسیس کردند و پس از چندی کار و بارشان سکه شد.
حالا بشنوید از خواجه الماس که بعد از مدتی یک تلگراف فرستاد از برای برادرش خواجه مراد که: (سین. شتر چطور؟) از آن طرف تلگراف به دستش آمد که: (و علیک سین، شتر بی شتر.) خواجه الماس از غصه و ناراحتی نشست دم در تلگرافخانه و بنا کرد به گریه کردن.
در همین حال دو شتر که برای هواخوری آمده بودند بیرون، یک دفعه صاحبشان را دیدند و شناختند. آمدند جلو و با خواجه الماس روبوسی کردند و آنچه بر سرشان آمده بود، بازگفتند. خواجه الماس که از دیدار شترانش کلی خوشحال شده بود گفت: ( ای شتران عزیز من، بدانید که من در اینجا پول و پله ای به هم زده ام و قصد دارم برگردم به ولایت غربت . بیایید با هم برویم.) شترها قبول کردند و بار و بندیل سفر بستند و با خواجه الماس برگشتند به ولایت خودشان.
اما بشنوید از خواجه مراد که وقتی شنید برادرش دارد می آید، با همان حال زار و نزار آمد دم در دروازهء شهر به استقبال. دو برادر و دو شتر همدیگر را در آغوش گرفتند و شادی ها کردند و بخصوص وقتی خواجه مراد قضیهء دمپایی و سینه ریز طلا را گفت، بکلی رفع سوء تفاهم شد و همگی شاد و خندان با هم به خانهء خواجه مراد رفتند.
خواجه مراد گفت: ( ای برادر، حالا که آمده ای بیا به خاطر بازگشت تو و ازدواج پسرم جشن مفصلی بگیریم.) این شد که شهر را هفت روز و هفت شب چراغان کردند و شترها را به خوشی و خرمی خوردند.
ما از این داستان نتیجه می گیریم که شتر حیوان نجیبی است.
قصهء ما به سر رسید، غلاغه به خونه ش نرسید.

منبع : http://www.sokhan.com/zarooee/articles.asp?id=6407